اين گونه احاديث را به عنوان بداء توجيه كرد . از مجلسى ( ره ) - گويد در اين حديث اشكالى است و آن اين است كه اگر اين حديث در اواخر عمر امام كاظم ( ع ) از آن حضرت صادر شده باشد باز تا دويست كسرى قابل توجهى دارد ، زيرا وفات آن حضرت در 183 است و اگر پيش از آن باشد اشكال واردتر است و جواب از آن به چند وجه ممكن است : 1 - تعبير به دويست به روش اقل حساب است كه از كسر به تمام تعبير مىكنند در صورتى كه بيش از نيم باشد و در اينجا صدهء دوم را تمام به حساب آورده است . 2 - مبدأ از بعثت باشد كه كسر بسيار كم مىشود و قابل مسامحه است . 3 - مراد تربيت در گذشته و آينده باشد به قرينهء تعبير به لفظ مضارع " تربى " و مبدأ هجرت باشد كه مىرسد به ظهور امام رضا و ولايت عهد و سكه زدن به نام او كه در سال 200 بوده و نسبت به شيعه فرج و گشايش مهمى رو داد و اگر مقصود فرج كامل باشد بداء در آن واقع شده . 4 - مدت تربيت از سابق و لا حق اعتبار شود و مبدأ ، شهادت امام حسين باشد كه شيعه در نهايت گرفتارى واقع شدند و نياز شديدى به تسليت و وعدهء فرج داشتند و 200 بعد از آن آغاز امامتِ امام غائب است و آغاز غيبت صغرى كه هشتم ربيع الاول سال 260 هجرى است و از اين تاريخ آرزو بخش شيعه است كه امام از دست رفته و غائب شده و اميد به فرج در هر بام و شام فراهم گرديده است ، اين وجه و دو وجه اول ديگر در خاطر من آمد ، آنها را دريافت كن و قدر بدان و كمتر كسى متعرض اين اشكال و حل آن شده است . پايان نقل از مجلسى ( ره ) . من مىگويم : اگر مقصود از ابو الحسن امام هشتم باشد ، اين اعتراض